Abbas ve klibin hikâyesi

Lyrics

Gün batımında dar bir sokağın köşesinde, bir kütüphanenin eski ahşap kapısının önündeyim; gölgeler uzuyor, rüzgâr yaprakları yokuş aşağı sürükliyor.
Bir klibi nasıl bulduğunuzu anlatmak isterdim — ama o günün rüzgârı, o sokağın sessizliği ve o ahşap kapının kendi kendine açılışı, hikâyenin başlaması için yeterliydi.
Bu kütüphanede klibin ne zaman başladığını hatırlamıyorum ama unuttuğum her şeyin başlangıcıydı—o kapıdan ilk kez taşıdığım gün, zamanın kırıldığını hissettim.
İçeride, Elif her gün saat dörtte masa başında otururdu — uzun siyah saçlarını sırtına bağlayıp, klibin kâğıt tellerine dikkatlice bakan bir gözlerle.
Klibin içindeki kâğıtların hepsi aynı boyda, kırışık ve köşeleri yuvarlak—kimse neden böyle kaydettiğini açıklamamıştı ama kimse sormamıştı.
Benim klibimdeki kâğıtların hepsinde bir tarih var—bazıları eksik, bazıları silinmiş ama hepsi bir şeyi anlatıyor.
Günlerden birinde, Elif klibi kapattıktan sonra bana döndü ve ‘Hepsi burada’ dedi — sesi hafif titrerken kâğıtların altına bir kalem koydu.
Bugün, klibi elime aldım—kâğıtların altına gizli bir not buldum: ‘Klibin hikâyesi, seninle başlar.’
Belki de klibin kendi hikâyesi değil—belki de benim ona ne koyduğumuz hikâyesidir.