Abbas ve klip hikâyesi

Lyrics

Gökyüzü gri bulutların altına sızarken, şehir kenarındaki eski film atölyesinin demir kapılarını ittim. Rıhtımdaki dalga sesleri, eski radyonun cızırtılı bir mısra gibi içime işledi.
Elif, kamera önündeki ilk klibi 1997’de çekmişti. O günlerde kamera eline girmemişti, ama görsel hafızası zaten doğmuştu.
Elif, kamera odasının camına baktı, camın yansımasında kendi yüzünü buldu. Gözlerinin altındaki koyu halkalar, o günlerin karanlığından kalan izlerdi.
Klibin içindeki zamanın, gerçek zamandan daha uzun olabileceğini ilk kez o camda gördüm — Elif’in yansımasında, kendi içine gömülmüş bir sessizlik varken, bir kare daha yakalanmış gibi.
Filmi sevmemiştim. Ama Elif, ‘Klibin zamanı gerçek zamandan uzun olabilir’ dediğinde, anlatımımın sığabileceği bir zaman bulmuştu.
Elif, günde yedi klibi bir araya getirip, birbirine yapıştırılmış şeritlerden bir hikâye döktü. O klibin içine, kendi anlatımıyla sığdırılmış bir zaman sızdı — uzun soluklu, sakin, beklenmedik.
Elif, son klibi kendi eliyle dikti. Dikişler, kamera odasının ışığında küçük bir yıldız gibi parladı. O an, klibin içindeki zaman, gerçek zamandan daha uzun olmaya başladı.
Artık ben de klibi seviyorum. Çünkü klibin içindeki zaman, gerçek zamandan daha uzun olabilir. Ve o zaman, beni kurtarır.